دلم گرفته است

دلم گرفته است

      به ایوان می رومو انگشتانم را

             بر پوست کشیده ی شب می کشم

          چراغ های رابطه تاریکند

          چراغ های رابطه تاریکند

                کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

                       کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهدبرد

       پرواز را به خاطر بسپار

       پرنده مردنی اســـــــــــــــت.

                                                                                                  "فروغ فرخزاد"

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پس چنین پنداشتی...

پس چنین پنداشتی که من هم

    همه چیز را پس از مدتی فراموش می کنم ،

 که به زانو می افتم

              در مقابل اسب سرکش تو ناله می کنم ،

که سراغ جادوگری می روم

                              تا جامی ازهلاهل برایم بجوشاند.

                                 نه نگاهی نه ناله ای نه دعایی

                                 نفرین بر تو ! سزای تو این است

                 سوگند به بهشت

                   به تمامی آن چه مقدس است و حقیقت سوگند

                                                        به شب های پر التهاب شور و شرر ،

                                                                   دیگر پیش تو باز نمی گردم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پرنده ، فقط یک پرنده بود...

پرنده گفت:«چه بویی ، چه آفتابی، اه

بهار آمده است

و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت.»

پرنده از لب ایوان پرید ، مثل پیامی پرید و رفت

پرنده کوچک بود

         پرنده فکر نمی کرد

                 پرنده روزنامه نمی خواند

      پرنده قرض نداشت

         پرنده آدم ها را نمی شناخت

       پرنده روی هوا

                و بر فراز چراغ های خطر

     در ارتفاع بی خبری می پرید

و لحظه های آبی را

         دیوانه وار تجربه می کرد

                                        پرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود

                                                                                                             "فروغ"

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

              بدرقه

  زن همسایه ، از سر دلسوزی ، تا سر کوچه ،

  پیرزن ، به رسم دیرین ، تا دم در ،

  اما مردی که دستم را گرفته است

      تا گور همراهم خواهد آمد.   

در کنار کپه خاک نرم و سیاه سرزمینم خواهر ایستاد.

             تنها در این جهان.

             بلند و بلند تر فریاد خواهد زد ،

                                          اما صدای من ، مثل همیشه ، به او نخواهد رسید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 طلا رنگ می بازد ، مرمر خاک می شود.

   فولاد زنگ میزند ، نابودی با همه چیزی است در جهان.

     تنها اندوه است که پایدار است

                                  تا زمانی که واژه باشکوه بماند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مرا تا جایی برده ای که هیچ راهی نبرده ،

       با شهاب اتشین تا سرزمین تاریک اندوه.

       برایم یأس بوده ای ، نیرنگ بوده ای

                                    اما تسلّی هرگز.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                    وقتی از سر عادت ، می خوانم

                    نام نزدیک ترین دوستانم را ،

                                    سکوت است همیشه

                           پاسخ ندای من.

                                                                                               " حرف دلم تموم شد"

اگه میخوای ادامه ی زندگی آنا رو بدونی..ادامه رو بخون

ــ زنده ای یا که مرده ، نمی دانم.

باید آیا به دنبال تو همه جا را بگردم

یا شامگاهان

بر مرگ زودرس تو گریه سر دهم؟

                  این همه برای توست : دعای روزانه و شبانه ام ،

                        سودای بی سامان شب های بی خوابی ام ،

                        عشقی که در نگاهم لو می رود ،

                         و تمامی شعر هایم ـ چون فوج پرندگان سفید.

تو در خون منی آن گونه که هرگز هیچ مردی نبوده ،

هرگز کسی چنین عشق درد آلودی برایم به ارمغان نیاورده

     نه حتی او که صلیب من شده بود ،

            نه حتی او که عاشقم شد و بعد فراموشم کرد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــ می دانم تو پاداشی هستی

  برای سال های رنج و عذاب من ،

  برای این که هرگز دل

         به لذات حقیر مادی نبستم ،

              برای آن که هیچ گاه به عاشقی نگفتم :

                                « تو تنها عشق منی »

 و برای این که بدی دیدم و بخشیدم ،

     تو فرشته ی جاودانی من خواهی بود.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــ همه روزه ، هر بامداد

چشم ها هنوز اسیر خواب

با خود سخن می گویم ــ به صدای بلند

و او چون خون در رگ هایم

چون هرم نفس در سینه ام ،

چون عشقی سعادت آمیز

و ستمی حسابگرانه ،

در وجودم نبض می زند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــ تو همواره اسرار آمیزی و غافلگیر کننده

و با هر روزی که می گذرد مرا بیشتر اسیر می کنی ،

 اما ای دوست جدی من ، احساس من به تو

نبرد آتش و آهن است.

                        هرچه باشی ، تنها ترس من

                         از دست دادن عشق توســــت

                             و دیگر هیچ چیز اهمیتی ندارد.

نه آوازی نه ترانه ای ،

  و من روز پس از روز ،

چون بیگانه ای در آسمان و زمین زندگی می کنم.

    گویی تو راه روحم را

              به بهشت و دوزخ بسته ای.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــ عشق رازناک تو

فریادی از درد در گلو می نهد

رنگ از رخسارم می برد

و تاب از زانوانم.

دیگر ترانه ای برایم نخوان ،

بیش  از این مرا فریب نده.

 پنجه ات را خشمناک تر از همیشه

بر سینه ی مسلول من فرو کن ،

تا خون از گلویم

بر بسترم ریزد ،

                  تا مرگ برای همیشه

                       زهر نفرین شده را از دلم بزداید.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ــ بلور یخ زیر پا می شکند ،

            آسمان رنگ به رخسار ندارد.

                                                      چرا عذابم می دهی؟

مرا بکش اگر می خواهی ،

 اما ستیزه جویی نکن.

              از من حرف های عاشقانه نمی خواهی

                                        و شعری نیز.

      آن گونه کن که می خواهی ،

             من بر سر سوگند خود هستم ،

                                               زندگیم برای توسـت ــ اما این اندوه

                                           با من تا گور خواهد بود.

                                                                                                   " حرف دلم تموم شد "

اگه میخوای درباره ی آنا بدونی...برو تو ادامه

امروز...میخوام چند شعر از " آنا آخماتووا " بنویسم...

آخه من و آنا یه درد داریم...یه درد مشترک...

من حرفای آنا رو دوست دارم...که همش از احساس زنانه ش به مردی که ترکش کرده

، نشئت می گیره...!شایدم چند بار میون نوشته هام

شعرایی از اون نوشتم...ولی امروز میخوام حرف دلم رو با شعرای اون بنویسم...!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عشــــــــــــــــــق...

گاه چون ماری در دل می خزد

و زهر خود را آرام در آن می ریزد

گاه یک روز تمام چون کبوتری

 بر هره ی پنجره ات کز می کنئ

            و خرده نان می چیند

گاه از درون گلی خواب آلود بیرون می جهد

 و چون شبنمی بر گلبرگ آن می درخشد

       و گاه حیله گرانه تو را

                از هر آن چه شاد است و آرام

                          دور می کند.

             گاه در آرشه ی ویولونی می نشیند

   و در نغمه ی غمگین آن هق هق می کند ،

         و گاه زمانی که حتی نمی خواهی باورش کنی

                  در لبخند یک نفر جا خوش می کند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 بی خوابــــــــــــــی...

جایی در دوردست ها گربه ها ناله می کنند

دور ترین صدای گام ها را می شنوم

واژه های تو برایم لالایی می گویند ،

 بی آن که بگذارند در این روز ها لحظه ای پلک بر پلک بگذارم.

               با دیگر با منی ای بی خوابی !

                       چهره ی آرام تو را می شناسم.

         بیا زیبایم ، دلداده ام ،

                                         شعرم را دوست نداری ؟

پرده های روی پنجره سفیدند ،

جویباری از آبی کم رنگ در دل سیاهی پیش می رود ...

          در خبر های دور دست پناه می گیرم

                      با تو بودن چه قدر خوش است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ در شعر من تنها صدای توست که می خواند ،

در شعر تو روح من است که سرگردان است.

آتشی برپاست که نه فراموشی

                   و نه وحشت می تواند بر آن چیره شود.

و ای کاش می دانستی در این لحظه

                        لب های خشک و صورتی رنگت را چقدر دوست دارم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ خاطره ای در درونم است

چون سنگی سپید درون چاهی

سر ستیز با آن ندارم ، توانش را نیز.

   برایم شادی است و اندوه.

در چشمانم خیره شود اگر کسی

 آن را خواهد دید.

        غمگین تر از آنی خواهد شد که داستانی اندوه زا شنیده است.

تو بدل به سنگی شده ای در درون من

مانند روحی در پیکر من

          تا اندوه را جاودانه سازی... .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

           ـ پنداشتیم تهی دستیم و بی چیز ،

           اما زمانی که آغاز شد از دست دادن همه چیزی ،

                   هر روز برایمان خاطره ای شد ،

                             آن گاه شعر سرودیم

                                   برای همه ی آن چه داشتیم ،

                             برای سخاوت پروردگار

                                                                                              " حرف دلم تموم شده "